Specs Blog
Administration
  • See Keith Urban, Frankie Ballard Swap Licks on Georgia Satellites Cover
    Put Keith Urban and Frankie Ballard together onstage and what do you get? How about a five-minute guitar jam on a classic Georgia Satellites song. On Saturday night that's just what fans got when Ballard joined Urban during his headlining set at the Great Jones County Fair in Monticello, Iowa, as captured by a video […]
  • Pokemon Go Fest Plagued with Connectivity Issues
    In what can only be seen as a worst-case scenario, this year's first ever Pokemon Go Fest suffered massive setbacks due to connectivity issues barring players from actually playing the game they had come to Chicago to celebrate.The sold out event took place last Saturday, July 22, at Chicago's Grant Park, with an expected 20,000 […]

Recensies

Als het in Nederland gaat over plaatsen waar de pop muziek floreert, dan kom je al snel uit in Volendam. Denk maar eens aan groepen als The Cats, Left Side en BZN, maar ook vandaag de dag speelt Volendam nog steeds een belangrijke rol in het muzikale landschap van Nederland. Zangers als Jan Smit, Nick & Simon en de 3 JS zijn dagelijks te horen op de diverse radiozenders. Toch herbergt dit vissersdorp nog een muzikaal geheim, een man die bekend is in het dorp zelf en bij een select gezelschap muziekliefhebbers. We hebben het dan over de singer/songwriter Theo van Scherpenseel alias Specs Hildebrand. Specs heeft zich nooit laten leiden door trends en hypes, maar heeft altijd zijn eigen weg gekozen. In de jaren zeventig verschijnt Specs voor het eerst op het toneel met de band ‘Jen Rog’ en vanaf 1975 begint hij aan zijn solocarrière. Vanaf die tijd maakt hij samen met zijn vriend, de helaas in 2002 te jong overleden popjournalist, Jip Golsteijn platen. Zelf omschrijft hij zijn muziek als een forse dosis country, vermengd met een scheut rock & roll en een randje (rhytme &) blues. Na het overlijden van Jip lijkt het gedaan met de platen carrière van Specs, maar in 2006 brengt hij als eerbetoon aan hem het album ‘A Wink at The Moon’ uit. Met het uitkomen van dit album is wat hem betreft een tijdperk afgesloten, de cirkel is rond en na twaalf albums sluit hij hiermee zijn platen carrière af. Het optreden zit hem echter in zijn bloed en samen met zijn Living Room Band, maar ook solo, blijft hij actief. Tijdens een interview met het duo Michel Veerman en Johan Tol(oprichters en eindredacteuren van het blad ‘One Way Wind’) laat hij zich ontvallen dat hij misschien ooit nog weleens een grotendeels akoestische plaat wilde maken en dit gegeven laat de twee mannen niet los. Zij benaderen Specs opnieuw en stellen hem voor het blok, met de mededeling dat zij de plaat zullen uitbrengen op hun eigen label en dat de releasedatum 19/11/2011 al vast staat. Dit alles resulteert in het mooiste album wat Specs heeft gemaakt, namelijk de cd ‘Outsider’.

Wat een pareltjes zijn er op deze cd te vinden zeg! Na het lekker klinkende openingsnummer ‘This Plane’, met een gastrol van Rob Kruisman op de sax, opent het tweede nummer ‘I was Never There’ met werkelijk prachtig gitaarspel van vriend en topgitarist Jan Akkerman. Mooi ingetogen gezongen brengt dit nummer het gevoel over van wat overblijft na een scheiding. ‘The Good Die First’ is een van de zeven nummers op deze cd waar de naam van Jip Golsteijn samen met die van Specs nog op prijkt als songwriter. Ook in dit nummer heerlijk tokkelende gitaren en een tekst waarin ik mij helemaal kan vinden. In het volgende hoogtepunt, ‘Nero Played The Fiddle’, laat Specs horen dat hij ook solo niet te versmaden is. ‘Follyville’ verhaalt over het leven in Volendam; of alle dorpsbewoners hier vrolijk van worden is maar de vraag. Meer dan een randje blues is terug te horen in nummers als ‘Monday Cars’ en ‘Scar Tissue’. Als bonus krijgt de cd nog de twee nummers, ‘Time Ia A Man’s Best Friend’ en ‘La Colonia Penal’, mee die kennelijk op de plank zijn blijven liggen. Niemand minder dan Flaco Jimenez en Jan Akkerman verzorgen hierop de begeleiding.

Het zou toch mooi zijn als Specs met het uitkomen van deze cd de dik verdiende waardering zou krijgen onder een wat groter publiek. Chapeau!

Ruud Monde (www.rootstime.be)

OUTSIDER (PASO RECORDS)

‘Outsider’ is de titel van het nieuwe album van Specs Hildebrand. Als geen song die titel draagt en het woord ook niet terugkeert in een tekst, dan kan outsider op niemand anders betrekking hebben dan op Specs himself.  In zijn woonplaats  –  laten we die Follyville noemen  –  is hij dat zeker. Met zijn americana  is hij daar tussen al die in hun moerstaal zingende  mannen,  wier voornamen meestal met een  J  beginnen,  een buitenbeentje.  Als outsider houdt hij met het lied  ‘Follyville’  zijn hardwerkende, geldverspillende,  katholieke, belastingenhatende,  van anders gelovigen een afkeer hebbende, rechtse dorpelingen een spiegel voor. Noem het een protest,  tussen zijn (love) songs en andere verhalende liedjes.  Nummers van  Specs zelf en vijf  uit de archiefdoos van zijn samenwerking met wijlen  Jip Golsteijn.  Er staat geen zwak nummer  tussen.   Overtuigend zingt de veteraan, die al 45 jaar country, blues en folk vertolkt, zijn liedjes.  Of het nu akoestisch begeleide ballads,  laid-back bluesy songs,  of up tempo rockers zijn,  Specs’  stem is een prachtig instrument. Een strot die na zoveel jaar doorleefd  klinkt.  Levert  zijn Living Room Band al jaren een prima begeleiding, op ‘Outsider’ speelt nog een plaatsgenoot mee, ook een buitenbeentje :  Jan Akkerman.  Ja, als hij de snaren aanraakt, dan is de race gelopen en gaat ‘Outsider’ als eerste over de finish.  En er is toe!  Twee bonustracks, waarop Flaco Jimenez aan zijn accordeon trekt . Het kan niet op.

HANS POLDER

De enige reden om in vroeger tijden op zaterdag een Telegraaf in te kijken, was de rubriek Popscore van Jip Golsteijn. Na een lange carrière als popjournalist stopt hij met deze poppagina. In februari 2002 overlijdt hij onverwacht. Minder bekend is dat Golsteijn al lange tijd ook songteksten schrijft, die veelal op muziek worden gezet door zijn vriend Specs Hildebrand. Deze samenwerking omvat een periode van ruim 25 jaar en resulteert in een elftal lp’s en cd’s. Hoewel voor Golsteijns dood de vriendschap tussen beide mannen enigszins bekoeld is geraakt, gaat Hildebrand in 2005 met overgebleven materiaal aan de slag. Met als doel nog eenmaal een album uit te brengen met Golsteijn-songs. Deze plaat A Wink At The Moon (Disky) wordt gemaakt door Specs Hildebrand & The Living Room Band, bestaande uit Specs Hildebrand (zang, gitaar en toetsen), Evert Veerman (gitaar en mandoline), Hubert Knuvelder (bas) en Kees Steur (drums), aangevuld met Ab Tuyp (toetsen).
De opnamen vinden plaats in de studio van Arnold Mühren in Volendam. Nog twee opvallende namen komen we hier tegen: Piet Veerman verleent vocale assistentie in I Survived en Jan Akkerman laat een fraaie solo horen in The Devil Has Come (To Claim His Own). Er is sprake van een zeer gevarieerde plaat met afwisselend country (in het al genoemde en ontroerende I Survived), pop in Trouble Comes Cheap, een paar rocksongs zoals Skulls In The Dessert, You Know Your Baby Loves You (When She Aims Too Light) en What Did I Do, swing in Stuck in Missoula en blues in Rearview Mirror. De teksten van Golsteijn zijn uit het leven gegrepen en hebben een behoorlijk niveau. Na de elf nieuwe songs volgen nog zeven bonusnummers; songs die tussen 1989 en 1996 op verschillende albums van Hildebrand zijn verschenen. En zowaar treffen we daar nog good old Frankie Miller aan met Home.

Palingsound meets americana en het klinkt prima.

Peter Pleyte

 

Vrijdag 11 april 2008 speelde Specs Hildebrand voor de tweede keer in een uitverkocht Jozef Theater. De dood, niet zelden een inspiratiebron voor Jip en Specs, stond een bezoek de eerste keer in de weg. Dit jaar ging Specs op herhaling. One Way Wind the magazine was er, op uitnodiging van Specs zelf, bij. De band bestond uit: Mark Spaans op contrabas, Frans Pelk op gitaar en zang, Jan Keizer op accordeon en zang en hoofdcoach Specs Hildebrand zelf op zang en gitaar.
Met de thuiswedstrijd FC Volendam – Dordrecht op dezelfde speelavond was er angst bij de plaatselijke FC voor te weinig aanhang. Deze angst was ongegrond, want ook FC Volendam was uitverkocht. Maar waar bij FC Volendam veel salonsupporters aanwezig waren, trof je bij Specs alleen de gelouterde en doorgewinterde muziekliefhebber aan. Jozef-preses Johan ‘Boetie’ Bond moest met tranen in zijn ogen verstek laten gaan vanwege andere (voetbal)verplichtingen.

Het publiek was dit jaar mondig. Specs werd vanuit het publiek toegeroepen, waarna een reactie van Specs’ kant niet uit kon blijven. Het gaf eens temeer aan hoe goed de sfeer was. Waar FC Volendam volgens de media geflatteerd won (2-0), controleerde Specs het concert en won hij het hart van alle aanwezigen.

Het Jozef Theater kolkte.

De teksten van Jip zijn doorspecst met dood en verderf. Het leverde vele mooie beeldspraken op van Specs die er, net als het publiek, de humor wel van kon inzien. Het was om meerdere redenen een emotionele avond. Specs’ soul brother Jip Golsteijn (* 2 juli 1945 † 22 februari 2002) was er niet bij, hij was bij Hank Williams op bezoek. Jips vrouw Marion was wel aanwezig. Specs verwelkomde Marion dan ook, wat bij het publiek een warm en gemeend applaus deed ontstaan. Specs verloor Jip. Het ‘I Survived’ klonk nog intenser en gemeender dan ooit te voren. Marion Golsteijn vertelde ons later onder de indruk te zijn van het concert. Met ‘Stuck In Missoula’, een echte meedeiner, dreigde zelfs een polonaise.

Hoogtepunt van de eerste helft was ‘Guess Things Happen That Way’ van Cowboy Jack Clement. Het werd prachtig aangedikt ingeleid door Specs: “Cowboy Jack Clement, geniaal songwriter en producer en held van Jip en mij, speelde in Oosterleek. Hij werd begeleid door The Watchman (a.k.a. Ad van Meurs) en diens band. Ad (her)kende mij en vroeg of ik het aan/uit pedaal van Jack wilde bedienen, voor en na diens nummers, anders zou de gitaar van Jack gaan rondzingen. Een fluitje van een cent, het stelde niks voor. En dames en heren, het was deze rechterarm en -hand die het pedaal van CJC bediende”. Er stak een groots applaus en gelach op uit de zaal.

Het optreden van CJC was voor Specs een ontroerende ervaring (CJC, een gezamenlijke held van Jip en Specs wiens muziek in de nachtelijke uren de stilte invulling gaf, en altijd werd geconsumeerd met bier en cognac) reden waarom hij zijn te verwaarlozen bijdrage daaraan heeft geromantiseerd. Beter een mooie leugen dan de lelijke waarheid. In de rust werd er door het publiek en de band afgetapt en bijgetankt voor de tweede helft. Ook de tweede set kenmerkte zich door veel eigen materiaal van Specs. ‘The Moon And The Bottle’, ‘Head Heart And Feet’ en natuurlijk Specs’ evergreen ‘So long ago’.

Opvallend was de nieuwe Golsteijn-Hildebrand song ‘Monday Cars’. Hangt er een nieuw Specs album in de lucht? Arnold Mühren (The Cats en Studio Arnold Mühren) was aangenaam verrast over ‘Monday Cars’. Er is weer werk aan ‘t Winckeltje voor Specs. De avond eindigde met het clublied. Niet ‘Ieder kent de Volendammers’, maar wel voor alle Volendammers. ‘Ugly Guys Are Cool’. En dames… dat is echt waar.

Na het concert was het nog even naborrelen en bijpraten met het publiek en band in de sfeervol ingerichte theaterbar van De Jozef. Voor de diehards was het tijd voor de, zoals Jip het altijd zo kernachtig omschreef, nazit. Het werd nog vroeg en gezellig bij Henny ‘Worst’. Op vrijdag 11 april 2008 waren er meerdere winnaars. FC Volendam, maar vooral Specs, de band en zijn publiek. Wat ons betreft tot volgend jaar. Specs is Palingcountry. Een prachtavond voor het mooie momenten plakboek. Een Specssaver.

Michel Veerman
(One Way Wind, the magazine)

 

Hildebrand en Golsteijn beginnen aan hun laatste wedstrijd. Hopelijk geen streekderby, maar een echte interland. Ze komen met een ijzersterk elftal, het beste ooit. Een ding staat vast: er hoeft niet gewisseld te worden. Dit elftal schittert al op papier, vakmanschap van de meesters. ‘A wink at the moon’, ‘lest best’, Jips en Specs’ laatste huzarenstukje is echt om te smullen.

Specs Hildebrand had dit juweel zelf Nederland binnen willen smokkelen, maar het was niet nodig. Theo van Scherpenseel, alias Specs Hildebrand, creëerde en componeerde op teksten van wijlen Jip Golsteijn het juweel van een album geheel zelf. De elf songs tellende plaat is een hommage aan de beste en meest beruchte en gewaardeerde popjournalist van Nederland en misschien wel van de wereld, Jip Golsteijn. Specs brengt het album van hemel naar aarde en verrast daarmee waarschijnlijk vriend en vijand. Het album is ‘doorspecst’ met onvervalste Golsteijn/Hildebrand songs maar klinkt verrassend vernieuwend.

Specs en Jip werkten samen op elf albums. Met dit aantal is het schrijversduo de op drie na meeste productieve van de hele Palingsoundscène. Alleen BZN, Piet Veerman en The Cats blijven dit illustere tweetal voor. Na de dood van Jip heeft Specs in z’n eentje dit album opgenomen ter nagedachtenis aan zijn beste vriend. Sinds Specs bezig is met het opnemen van het album, volgden wij, de redactie van ‘One Way Wind’, de werkzaamheden op de voet. En op 11 juni 2004 werden wij door Theo uitgenodigd om het voltooide album te komen beluisteren.

Bij het beluisteren van ‘A wink at the moon’, de titel van het album, lopen, zonder theatraal en melancholisch te worden, écht de kippenvellen over mijn rug. Enkele maanden geleden had ik al eens een aantal songs gehoord en was destijds al zwaar onder de indruk. Met ‘A wink at the moon’ heeft Specs een meesterwerk in handen. Met het openingsnummer ‘Skulls in the desert’, dat absoluut tot een van mijn persoonlijke favorieten behoort, trapt Specs zeer sterk af, en schudt een hoop dood en verderf van zich af. ‘Skulls in the desert’ is een fantastische song met een lekkere meeslepende beat. Markant detail is dat aan het eind van het nummer Specs kleinkind even haar opa roept. Tijdens de opname was het kleinkind van Specs aan het kijken hoe opa het er vanaf bracht in de studio. Ze hield goed haar mond dicht, totdat ze dacht dat het afgelopen was. Specs laat met het ‘opa’ horen dat ook voor hem de tijd niet stil heeft gestaan.

Dat Specs kan rocken laat hij, net als op de openingstrack, ook goed horen op ‘You know your baby loves you (when she aims too high), en ‘What did I do’. De Volendamse gitaargod Evert Veerman (Jash) bespeelt en betovert de echte gitaarliefhebber met een aantal aan het verstand grenzende mooie gitaarlicks. Behalve Jash spelen de overige leden van Specs’ eigen band, The Living Room Band, mee op het album. Kees Steur en Hubert Knuvelder verzorgen de ritmesectie, en deze staat als altijd als een huis.

Met ‘Head, heart and feet’ horen we een bijna 54 jaar jonge en vernieuwde Specs. Dit lied kan met clip zeker worden uitgezonden bij CMT (Country Music Television). Het zou de lang verwachte internationale doorbraak kunnen opleveren. De op ‘Trouble comes cheap’ oe’s en aa’s zijn Cats-achtig en een vergelijking met The Eagles is ruimschoots op zijn plaats, waarmee aangeven kan worden dat het mondiaal klinkende album hoogstaand is. Bij het beluisteren van het album konden wij het bij ‘I Survived’ amper droog houden.

Het nummer waarbij Specs samen met niemand minder dan Piet Veerman de leadzang op zich neemt, is één van de hoogtepunten op het album.

‘The devil has come (to claim his own)’ is in meerdere opzichten een schitterend nummer. De tekst raakt je tot op het bot. Het gitaarspel van ‘good old’ Jan Akkerman is fenomenaal, zoals dat alleen door ‘s werelds beste gitarist gespeeld kan worden.

Ook rustige Specs-nummers zijn te vinden op het nieuwe album. ‘Crash course’ en het blues-nummer ‘Rearview mirror’ zijn fantastisch.

‘Stuck in Missoula’ is een typische western swing song. Een nummer in de oudste stijl die de country kent. Specs: ‘Jan Akkerman heeft me deze gitaartechniek bijgebracht. Ik denk dat het niet slecht klinkt. Jip was niet zo’n liefhebber van deze stijl, maar ik denk dat hij toch vol trots naar dit nummer zal luisteren, net als alle overige songs.’

Voor het opnemen van het album is er niet gekozen voor halfslachtig werk. De techniek en productie waren in handen van niemand minder dan Patrick Mühren, wie kent hem niet, en Specs zelf. De opnames vonden plaats in de Arnold Mühren Studio’s te Volendam. Enkele van Jips vertrouwelingen van het eerste uur hebben hun medewerking verleend bij het maken van deze cd. The Living Room Band en Specs Hildebrand ‘himself’ op gitaar en zang. De harmony vocals werden verzorgd door Berrie Maurer en Jaap Schilder (Koster). Piet Veerman (Koster) vertolkt een vocale gastrol op ‘I Survided’. Op toetsen speelde Ab Tuyp (Pet).

Voor de vaste aanhang en échte muziekliefhebbers is het album reeds te verkrijgen bij Jan Cas Sombroek en Harmen Cd Corner in Volendam. Omdat zich nog geen platenmaatschappij gemeld heeft, heeft Specs namelijk besloten het album in eigen beheer uit te brengen. Laten we hopen dat zich toch nog maatschappijen zullen melden voor dit bijzondere album. Hopelijk zijn er toch nog platenbazen die weten wat mooie muziek is. Jip verdient het om geëerd te worden.

Ik hoop dan ook dat er na het beluisteren van het album geen ongelukken bij EMI, Colombia, Arcade of een andere platenmaatschappij ontstaan met het naar de telefoon rennen om contact op te nemen met Specs.

Specs Hildebrand & the Living Room Band leveren met ‘A wink at the moon’ een nationaal, en hopelijk nog een internationaal, monument af voor Jip. Het moet alleen nog officieel geopend worden door de platenindustrie.

Specs is back. To honour Jip, with a little help from their best friends.

Michel Veerman in het oktobernummer van het magazine “One Way Wind”

 

Met een beetje weemoet kijk erop terug. Terwijl ik bezig was met mijn eerste interview, met Neal Casal op die beroemde lerensofa in de catacombe van Paradiso in Amsterdam (1996), stond ik ineens oog in oog met de in februari 2002 overleden Jip Golsteijn. Even daarna zaten we samen te babbelen over het legendarische album van The Ozark Mountain Daredevils “It’ll shine when it shines”. De woorden van de journalistieke held staan nog altijd gegrift in mijn geheugen “Keep on the good work hillbilly”. Het Real Roots Cafe bestaat dit jaar tien jaar en plotseling valt A Wink At The Moon van zanger gitarist Specs Hildebrand bij ons op de deurmat. Toeval? Wat is de connectie? Hildebrand werkte half jaren zeventig veel samen met Golsteijn en dat ontpopte zich in de vorm van de elpee “File Under Popular”. Nadat Hildebrand uit het dal geklommen was dook hij zijn persoonlijke muziekarchieven in. Hij trof daar een berg songteksten en ruw materiaal van hem en Golsteijn aan die hij nu heeft opgenomen samen met zijn band The Living Room Band. De as van de band bestaat uit gitarist Evert ‘Jash’ Veerman, bassist Hubert Knuvelder en drummer Kees Steur. De erg goed geproduceerde liedjes op A Wink At The Moon klinken om te beginnen lekker ontspannen. Het Bottle rockt lekker in de opener Skulls In The Desert, You Know Your Baby Loves You en What Did I Do. Terwijl de country ballades Survived (duet Hildebrand en Piet Veerman), Crash Course en The Devil Has Come, met Jan Akkerman op gitaar, daar in tegen heerlijk wegsmelten. Het zijn grote muzikale contrasten die het onmogelijke geachte toch mogelijk hebben gemaakt. De CD bevat maarliefst achttien tracks. De bonus track Home, waar ook ene Frankie Miller (leeft hij nog?) op mee zingt, opent perspectief als beste kroegliedje van het jaar. A Wink At The Moon is een prikkelend en inspirerend neder countryblues soul kunstwerk, waar menig hedendaags over de plas bandje een puntje aan kan zuigen. Een waardige ode aan een groot man die Nederland als pop pioniersland op de kaart zetten. Wij kijken uit naar die tijd.

Jan Janssen
Real Roots Café (Americana Site)

 

Specs & Friends: een cd met nagelaten werk van Golsteijn
Concert: Specs & Friends
Gehoord: 3/3 De Jozef, Volendam
Cd: Disky 903770

Door JAN VOLLAARD

Piet Veerman, Jip Golsteijn, Specs Hildebrand, Jan Akkerman. Vier eigenwijze mannen, één van hen dood, wier leven en werk onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Popjournalist Jip Golsteijn (1945-2002) kreeg er nooit genoeg van om aan anderen uit te leggen waarom The Cats uit Volendam de grootste rockgroep van Nederland was. Specs Hildebrand werd in 1975 met het album File Under Popular zijn partner in crime, als zanger van teksten waarin Golsteijn zijn dichterlijke aspiraties en zijn liefde voor Americana kwijt kon. Vrijdag presenteerde Hildebrand, in het dagelijks leven bekend als de Volendamse schoolmeester Theo van Scherpenseel, de cd A Wink At The Moon waarop hij nagelaten werk van Golsteijn tot fraaie songs bewerkte. Gitarist Jan Akkerman, Jips oude kennis sinds ze als twaalfjarigen op het strand van Bakkum vakantie vierden van hun Amsterdamse bleekneusjesbestaan, speelde mee op de cd en bij het drukbezochte presentatieconcert. Piet Veerman reikte het eerste exemplaar uit en maakte van de gelegenheid gebruik om één van Golsteijns typische tekstuele vondsten toe te lichten. De songtitel I Cast Myself To Play The Lead (In The Story Of My Life) moest op zijn Volendams worden vertaald in ‘Ik benoem mijzelf tot kapitein van dit schip’, aldus Veerman.
En zo kwamen ze nog één keer bij elkaar, de vier eigenwijze mannen. In een gemoedelijke sfeer lieten Specs en zijn Living Room Band horen hoe een mix van country, rock en soul altijd een goede voedingsbodem vindt in Volendam. Tijdens een avondvullend programma van eigen nummers en goedgekozen covers van Elvis tot Bob Dylan werd het nieuwe Wink At The Moon-werk er bijna achteloos tussen gevoegd, alsof deze ambachtelijke en toch zo geïnspireerde liedjes altijd al bestaan hebben. “Vroeger waren we jaloers op de mooie koortjes van The Cats”, sprak Hildebrand, “nu hebben we ze zelf bij ons”. En inderdaad, onopvallend aan de zijkant zong Cats-zanger Jaap Schilder zijn schitterende tweede stemmen. Ook nu klonken typische Golsteijnismen als het refrein van de Steve Earle-achtige countryrocksong The Hard Way: ‘She’s acting single, I’m drinking double/ I sure found out the hard way.’ Jip Golsteijn leeft voort als naamgever van een popjournalistiekprijs en in de liedjes van het meest geslaagde Specs Hildebrand-album A Wink At The Moon. Aan het eind van zijn leven raakte hij gebrouilleerd met Specs. Ze waren te eigenwijs om het samen af te maken. Maar wat klonken ze waardig, deze songs die het verdienen om nog eens zonder de ballast van Dylan covers te worden uitgevoerd.

Uit: NRC Handelsblad, 6 maart 2006.

 

Maaaa, bin ik nou jeurug (lees: ma, ben ik nu jarig). De klok wijst 5.05 aan. Mijn zoon is vijf jaar geworden, een lustrum. De dag begint vroeg met cadeaus, zoenen, filmen, foto’s, zingen en taart. Voor Specs Hildebrand wacht hetzelfde recept over 15 uur, alleen voor een 30-jarig jubileum en een nieuw album. De ingrediënten zullen zeker iets anders zijn.

Met getrokken en doorgeladen gitaren overvalt Specs De Jozef. Wanted dead or alive! Als het doek valt na een schitterende slide-show met foto’s van Specs en Jip, begint Specs. Wat een kick off! Alle aanwezigen weten niet wat hem of haar overkomt. Iedereen kijkt elkaar aan. Zelfs moeder Hildebrand, of beter gezegd Van Scherpenseel, staat op en applaudisseert luid. Een topprestatie voor een 84-jarige. Specs ziet er slick uit. Zonder lap voor de mond, maar met volle overgave viel hij het Jozef-gebouw binnen. Met extra versterking. Deze mannen kunnen boos kijken. Geschoren wangen maar met boevengezichten.

De eerste set bevat juweeltjes van songs zoals ‘You Never Can Tell’ waarbij Specs onder andere wordt bijgestaan door Jan Akkerman, ‘On The Road Again’ en ‘You Got Gold’.
Ook Rob Kruisman staat zijn mannetje en blaast lekker mee op onder meer ‘Do You Still Love Me’ en ‘White Line Fever’.

In de pauze vindt het officiële gedeelte plaats. Co Hermans, platenbaas en directeur van Disky Records, kondigt Piet Veerman aan. Piet Veerman, de opperstalmeester van de Volendamse muziek, kijkt naar Specs en spreekt het meesterbrein achter de overval toe. Vele mooie woorden vloeien. ‘Ik heb Specs zien komen… maar nooit zien gaan’. Piet krijgt De Jozef aan het lachen (imitatie Kees Stet, in navolging van zijn moeder). Specs is duidelijk in zijn nopjes. Misdaad loont in dit uitzonderlijke geval wel. Ook prijst Piet Specs om zijn collegialiteit, originaliteit en vakmanschap. Ook Piet is te vinden op het kleinood ‘A Wink At The Moon’ met het beeldschone ‘I Survived’.

De buit is binnen, een glimmende zilveren nieuwe cd ‘A Wink At The Moon’. De cd is vers van de pers, en wordt binnen gebracht door platenmaatschappij Disky. Een nieuwe vriend in de grimmige wereld van platenmaatschappijen, eentje met het hart op de juiste plaats. Een speld in een hooiberg. Misschien dat het zilveren schijfje over een paar maanden goud is. Het zijn ‘slechts’ 35.000 exemplaren die verkocht moeten worden.

De negen paardenkrachten, Specs, Evert, Kees, Hubert, Jan, Ab, Berry, Jaap en Rob, trekken de caravan met de buit mee naar het eind. Het publiek staat versteld van het hoge niveau. De tweede set start akoestisch. Vele juweeltjes passeren de revue. Specs speelt verrassend veel uit zijn eigen repertoire. Nummers als ‘La Villa Latino’, ‘Stop That Tape’ en ‘The Devil Has Come To Claim His Own’. Natuurlijk ontbreekt het clublied ‘Ugly Guys Are Cool’ niet. Klassiekers als ‘So Long Ago’, ‘Like A Rolling Stone’ en ‘Lies’ (The Cats) vinden gretig aftrek bij het 450-koppige publiek. Mijn favoriet ‘Skulls In The Desert’ wordt, na een mooie aankondiging, gelukkig ook gespeeld. Elvis’ debuutsingle ‘Blue Moon Of Kentucky / That’s Alright Mama’ krijgt na 30 jaar Specs een andere dimensie. Ik krijg kippenvel.

De pers is massaal uitgerukt. De mannen worden uitgebreid gefotografeerd. Herkenning alom, nu nog erkenning (in de krant). Gezocht….. kopers van deze prachtige cd. Country liefhebbers en, of zoals Specs zelf zegt, Americana liefhebbers, deze cd is een ‘must’.
Aan het eind van het concert kopen fans cd’s van Specs. Specs signeert voor jong publiek, vaders en zelfs opa’s. ‘Voor Jan van Specs’.

‘s Nachts, of beter gezegd ‘s morgens, want het was al aardig vroeg, op weg naar huis praat ik met mijn ‘soulmate’ Johan Tol. Een goed gevoel maakt zich meester over ons. We hebben het over dé avond, over Specs, over The Living Room Band, over Jan, over Jaap, over Berry, over Ab, over dé Piet en over, inmiddels een klein beetje, onze Jip. We hebben goed werk verricht. Het is ijzig koud buiten. Johan en ik kijken elkaar aan en knipogen naar de maan. Thuis gaat onze gesigneerde cd van ‘A Wink At The Moon’ in de kluis.

Michel Veerman
(One Way Wind, the magazine)

 

 

Specs Hildebrand en Jip Golsteijn leerden elkaar zo’n dertig jaar geleden kennen. De eerste is van geboorte Amsterdammer, maar maakte al snel naam als zanger/gitarist bij de Volendamse country/rockband Jen Rog en korte tijd bij Canyon. De tweede schreef en componeerde talloze nummers met Specs, maar Jip Golsteijn werd vooral bekend als popjournalist voor De Telegraaf.

In 2002 overleed Golsteijn. Samen met Hildebrand had hij 11 albums gemaakt en er lag nog een stapel onafgewerkte nummers. Jaren na het verlies van zijn muzikale bloedbroeder pikte Specs Hildebrand dat repertoire weer op en bracht zijn Living Room Band weer samen. In de studio van Arnold Mühren verschenen ook Piet Veerman (voor een duet op I survived) en Jan Akkerman (gitaar op The devil has come).

En nu ligt het album A wink at the moon in de winkel, 11 nooit eerder opgenomen songs aangevuld met 7 vroegere albumtracks.

De muziek van Hildebrand en Golsteijn is zeer verfrissend, verrassend en vermakelijk. Country en Volendam is altijd al een prettige combinatie geweest, en dit album is daar weer een bewijs van. A wink at the moon is een zeer geslaagd eerbetoon aan Jip Golsteijn. Maar tegelijk een document waarin de klasse van Specs Hildebrand wordt onderstreept.

(Van: internet radiostation Radio Rembrandt, maart 2006)

 

 

Is Volendam nu bekender om zijn paling en klederdracht als om zijn muziek? Beide onderwerpen kennen inmiddels wereldbekendheid, dat is in ieder geval zeker. Wat de muziek betreft kan er inmiddels weer een nieuw item aan de reeds bestaande encyclopedie, als dat zo mag worden uitgedrukt, worden toegevoegd. Specs Hildebrand werd in 2005 dertig jaar jong, en het einde is nog niet in zicht. Dat heugelijke feit diende gevierd te worden. Dat gebeurde ook en wel in samenhang met het uitbrengen van de tot nu laatste cd op naam van Specs Hildebrand & the Living Room Band. De cd verscheen onder de titel A Wink At The Moon (reeds besproken in CG), met elf nieuwe songs en zeven bonustracks, afkomstig van eerder uitgebrachte albums. Een overzicht dus.
A Wink At The Moon is toe te schrijven aan de samenwerking met vriend en muziekjournalist Jip Golsteijn (overleden in 2002). Die samenwerking, die in 1975 begonnen was met het uitbrengen van hun eerste album File Under Popular, leverde tot aan 2002 uiteindelijk 11 albums op. En met het muzikaal verwerken van door Specs teruggevonden Golsteijn-noteringen mag dit laatste album gezien worden als een postume verlenging van die samenwerking. Leider van die band was en is Theo van Scherpenseel.
En waar kon het al aangestipte feest beter gevierd worden dan in het episch centrum van de palingsound zelf: Volendam. En wel in De Jozef een gebouw dat meerdere malen grote namen uit de Countrywereld onderdak verschafte. Mooi op tijd als gevolg van de uitnodiging bleek op 3 maart j.l. dat de Volendammers beter op tijd waren en de zaal al vol te zitten. Voor het concert uit was er een diapresentatie die niet alleen zeer de moeite waard was maar ook nog eens uiterst informatief. Als het ware een dit is uw leven zover van Van Scherpenseel. Vanaf de geboorte tot aan het jaar 1975 was er een overzicht van zijn jeugd en eerste muzikale activiteiten. Dan begint na zijn ontmoeting met Jip Golsteijn de periode Specs Hildebrand & the Living Room Band. De naam wordt geleend van een stripfiguur die voor ieder makkelijk uit te spreken zou zijn, een vereiste zo vond men. In 2002 wordt de samenwerking abrupt verbroken door de plotselinge dood van Golsteijn. Na verloop van tijd worden aantekeningen opgezocht, teruggevonden en muzikaal verwerkt tot de laatste cd die officieel zal worden gepresenteerd op de al genoemde 3 maart.

Dan is het tijd voor de muziek zelf en verschijnt de band op het podium. Specs zelf met gitaar, Evert Veerman met elektrische gitaar, Hubert Knuvelder (man van het eerste uur) op bas en achter het drumstel is dan Kees Steur terug te vinden. Maar er zijn er meer voor deze bijzondere gelegenheid. De harmony-vocalen worden deze avond ingevuld door voormalig bandlid Berry Maurer (Kleintje Pils) en één van de Cats: Jaap Schilder. De laatste wordt naar mijn informatie en Volendams bijnamengebruik ook wel de Koster genoemd. In mijn platenverzameling vond ik hem terug via een album als Jay Coster (samen met Tanya). In de backgroundvocalen uit 1980 vond ik de namen, jawel, Specs Hildebrand en Jip Golsteijn.

Albert (Ab) Tuyp was niet alleen aanwezig op toetsen en met accordeon, maar zorgde voor prima aanvulling van de band. Datzelfde gold voor het werkelijk mooie sax-werk van Rob Kruisman, die in het verleden al meer met de Living Room Band werkte. En dan ook nog wereldgitarist Jan Akkerman. Zijn spel behoeft geen toelichting, dat is altijd meer dan dik in orde. Toelichting behoeft wel het feit dat Akkerman speciaal deze avond vrij hield, ondanks een reeds lang tevoren geplande tournee, om het feest met zijn vriend Theo mee te kunnen vieren.

Het begin werd gewijd aan songs van door Specs meer dan gewaarde collega’s als Townes Van Zandt, Guy Clark, Jerry Jeff Walker, Johnny Cash, Willie Nelson e.d. Songs die voor het publiek zeer herkenbaar waren en ook zeer werden gewaardeerd.

Dan komt de pauze en verschijnen er twee figuren. De jubilaris zelf en niemand minder dan Piet Veerman, de frontman van de voormalige Cats. (Overigens doen Akkerman en Veerman beiden mee op A Wink At The Moon.) Veerman zal officieel de cd presenteren. Officieel misschien, ongedwongen zeker. Kostelijk voert hij deze taak uit en heeft meteen de zaal op zijn hand. Specs, onderwijl nerveus drentelend, wordt door hem onderscheiden als een heel grote. “Want”, volgens Veerman, “grote artiesten hebben allemaal een bijnaam en dus twee namen. Jij moet groter zijn want jij hebt er zelfs drie: Theo, Scherp en Specs”. Daarna overhandigde hij Specs het eerste exemplaar van de cd.

Meteen na de pauze volgt er een akoestische set, die voor sommigen, waaronder ikzelf, wel wat langer had mogen duren. Niet te weten dat hierna het feest pas echt los ging. Tijdens die laatste set met ruimte voor iedere solist, moedigde Specs zijn publiek aan met de woorden: “Het geeft niet wat je doet, stampen, klappen of rammelen met je gebit, als je maar plezier hebt.” En plezier was er, tot aan het eind om rond middernacht.

Als sluitstuk was er een lied vergelijkbaar met Volver, Volver uit de TexMex-richting. Als dat gespeeld wordt ontstaat er een speciale sfeer. Dat gebeurde ook in “de Jozef” op dat moment met een lied dat ik wil omschrijven als het tweede Volendamse volkslied (als men daar al een eerste heeft?): It all seems so long, so long ago. Het werd een prachtige afsluiter van een mooi Volendams feest dat staand met de armen om elkaar werd meegezongen.

Het was een pracht feest waarbij de CG felicitaties nogmaals worden geuit op deze manier.

Wij zeggen ook dank aan fotograaf Jan Nieuwenboer, waarvan hier de foto’s zijn afgedrukt, met toestemming van Johan Tol en zijn graag weer aanwezig bij een volgende gelegenheid.

Jaap Stad

(Uit de komende editie van het magazine ‘Country Gazette)