Specs Blog
Taal:
Administration
  • Watch SZA Unveil Hypnotizing, Stripped-Down 'Go Gina' Video
    SZA delivers a sparse and striking rendition of "Go Gina" in a new video for Vevo's Lift series. "Go Gina" appears on SZA's debut album This article originally appeared on www.rollingstone.com: Watch SZA Unveil Hypnotizing, Stripped-Down 'Go Gina' Video
  • State Legislators Weigh Law to Block Sale of 'Battlefront II'
    Two Hawaiian state representatives are looking into possible state legislation that would ban the sale of Electronic Arts' Star Wars Battlefront II to children over what the two describe as predatory practices and the dangers of encouraging children to gamble. The two also said that other states are looking into the game as well."We are here […]

Commentaar

Werk in uitvoering

Na de release van ‘A Wink At The Moon’ had ik voor mijn gevoel een tijdperk afgesloten.

De cirkel was rond, mijn platencarrière zat erop.

Tijdens een goed gesprek met Michel Veerman en Johan Tol (One Way Wind, The Magazine) liet ik me echter, in een vlaag van overmoed, ontvallen dat ik voór mijn 60e verjaardag nog wel een akoestische plaat wilde maken. Michel en Johan waren direct enthousiast: zij wilden dan eventueel wel een maatschappij zoeken, desnoods zouden ze het album zelf uitbrengen.

 

Ik had echter geen idee waar ik de nummers vandaan zou moeten halen. Na lang wikken en wegen ben ik toen zelf maar weer gaan schrijven . Ook vond ik in de Golsteijn/Hildebrand archieven nog enig meer dan bruikbaar materiaal.

Ruim voor mijn verjaardag had ik 11 songs bij elkaar: 5 Golsteijn/Hildebrand nummers en 6 nieuwe songs van mijn hand.  De opnamens konden beginnen.!

 

Het lukte me echter maar niet om aan de slag te gaan. Ik had er gewoon geen zin in.

Soms ging het vlammetje even branden – wanneer er weer een meesterwerk van Johnny Cash postuum werd uitgebracht – maar ik slaagde erin die binnenbrandjes snel weer te blussen. Ik had immers genoeg te doen. In mjn theaterconcerten, solo en in de optredens met Frans Pelk kon ik mijn akoestische ei ruimschoots kwijt.

 

Dacht ik.

 

Maar vooral Michel is een vasthoudend type. Hij en Johan bleven het vuurtje aanwakkeren.. En enige tijd geleden, kwamen zij met de mededeling dat ik zou nu toch eindelijk eens aan dat akoestische  album moest beginnen! Uitstel was niet meer mogelijk want op 19 november zal de officiële release plaatsvinden, middels een spetterend concert in PX!

Met de complete Living Room Band  band, minimaal  aangevuld met accordeonist Jan Keizer en saxofonist Rob Kruisman. Ook zal ik die avond officieel worden toegesproken, alvorens het eerste exemplaar te krijgen. Begin oktober moet die plaat dus echt klaar zijn.

 

“Mooi”, zei Jan Akkerman, toen hij het nieuws hoorde, “dan kan het kind eindelijk weer eens aan het werk”. Hij installeerde puike software op mijn pc en gaf een fantastische microfoon in bruikleen.

 

Johan en Michel stelden een contract op. Hun nieuwe maatschappij, Paso Records, gaat ‘Outsider’- dat zal de titel van het album worden – uitbrengen. En zo gebeurde het dat er  op een vrolijke avond getekend werd (zie: foto).

 

Nu zit ik dus weer met grote regelmaat op mijn kamer de blaren op mijn vingers te spelen, zing ik eelt op mijn stembanden en hebben diverse gastmuzikanten hun bijdrage al geleverd. Die plaat gaat er komen!

 

Werk in uitvoering.

En ik vind het heerlijk!

 

Specs (juni  2011)

 

 

Toen God de gouden stemmen uitdeelde stond Johnny Cash vooraan in de rij. Naast Elvis. God luisterde en hoorde dat het goed was. Maar waar Elvis zich al spoedig liet leiden door zijn management, bleef Johnny Cash zijn eigen gang gaan. Elvis ‘Muss I Denn’, Johnny Cash  ‘The Long Black Veil’. Elvis een harteloos tv-duet met Frank Sinatra , Johnny Cash ‘Girl From The North Country’ met Bob Dylan. Elvis in rare jumpsuits, Johnny in het zwart gekleed. Elvis – met alle respect – voorspelbaar, Johnny de man van het experiment.

Wie was nou eigenlijk de King?

Onlangs heb ik het nieuwe (laatste?) album van Johnny Cash gekocht: American Recordings VI – No Final Grave. Met de dood voor ogen vertolkt  de grote meester op sublieme wijze 10 songs. Een stervende man die ons tot zijn laatste snik weet te ontroeren. Wie houdt het droog bij ‘For The Good Times’? Als The Man In Black zingt, past ons jongens devoot stilzwijgen.

Nog steeds!

Specs,
maart 2010

 

 

Sinds kort kunnen we op de publieke omroep kennis nemen van de zogenaamde ‘Palingsoap’. Een realityserie waarin de camera het dagelijkse leven volgt van bekende en minder bekende Volendammers, aldus de TROS, ‘de grootste familie van Nederland’. Uit pure nieuwsgierigheid– heb ik de eerste 2 afleveringen bekeken; immers eerst zien dan geloven, dan wel oordelen. Ik heb het gezien en het was niet te geloven.

In aflevering 1 ging de manager/chauffeur van Nederlands meest succesvolle zanger in ondertrouw. De ambtenaar (een echte?) vraagt of de getuige van de bruidegom (= voornoemde zanger, over wie alles al bekend is door zijn eigen realityserie) in Nederland woont. Tevens legt deze consciëntieuze overheidsdienaar uit dat er na de officiële trouwplechtigheid (4 weken later!) niet met rijst gegooid mag worden. Als klap op de vuurpijl geeft de bruidegom zijn partner na de ceremonie een hand. Een hand! Later zagen we het dolgelukkige bruidspaar een caravan kopen ‘voorzien van de nieuwste snufjes’.

Op naar een volgend hoogtepunt. De Volendamse artiesten uit de stal van de vader van voornoemde bruidegom – overigens een aardige man – moesten gezamenlijk, chique gekleed, op de foto. De fotograaf, waarschijnlijk door schade en schande wijs geworden en om risico’s te vermijden, had zelf voor passende kleding gezorgd. Ongeveer 1,4 miljoen kijkers hoorden en zagen de toch niet onbemiddelde zanger van wat ooit Nederlands bestverkopende band was, vragen of hij het colbert mocht houden! Als het niet gratis kon, wilde hij er desnoods wel een zacht prijsje voor betalen. Verder is het publiek nu ook op de hoogte van het feit dat deze bekende Volendammer niet alleen een tuin achter zijn huis heeft, maar dat hij deze, samen met zijn echtgenote, in elk geval voor de camera, ook nog bijhoudt.

Aflevering 2 deed niet onder voor aflevering 1. Het zusje van Nederlands meest succesvolle zanger heeft al 4 singles gemaakt, dus moet er nodig gitaarles genomen worden. Bij een postorderbedrijf(!) was daarom een peperdure gitaar besteld. Het instrument bleek bij aflevering beschadigd. En niet zo zuinig ook. In plaats van in tranen uit te barsten, ging mevrouw over tot de orde van de dag. Alsof de bestelde keukenmat de verkeerde kleur had. That’s the spirit!

Vervolgens, mochten we getuige zijn van een spelletje scrabble….. De zingende tuinier zat, zonder gratis colbert maar met zijn echtgenote en zijn voormalige drummer en diens vrouw gebogen over het scrabblebord. Er ontspon zich een discussie over het woord ‘voorvocht’. Jawel, u leest het goed: voorvocht. De vrouw van de drummer vroeg in alle ernst hoe dit vocht te gebruiken. Moest het ergens opgesmeerd worden? Tenslotte, waren er beelden van de trouwerij van de manager / chauffeur te zien. U weet wel: die van dat handje schudden. We konden meegenieten van diep filosofische gesprekken over een extra gaatje in de broekriem, het ontbreken van nieuwe schoenen bij de bruidegom en de outfit van diens vader.

In de volgende aflevering gaat een lid van Nederlands populairste duo een volautomatische afvalemmer kopen en zullen twee leden van een bekend trio met een pas aangeschaft huishoudelijk apparaat stoeien. De zanger van het populaire trio verklaart dan vol zelfspot en/of met vooruitziende blik:” Weet jij wel hoe dom wij nou op de televisie komen?” Misschien bedoelt deze uitstekende vocalist wel: de nullen maken de miljoenen.

Om naar aanleiding van deze Palingsoap te gaan verhuizen, vind ik een beetje overdreven. Maar voorlopig blijf ik wel een tijdje binnen.

Specs, januari 2009

 

 

Het maken van lijstjes over de grootst mogelijke trivialiteiten, heb ik altijd een leuk tijdverdrijf gevonden. Niet alleen aan de borreltafel – verhitte discussies gegarandeerd – maar ook op papier. Een paar voorbeelden: “Wie zijn de 5 beste voetballers ooit? (1. Pele, 2. Maradona, 3. Cruyff, 4. George Best, 5. Ryan Giggs). Over de nummer 5, moest ik zelf al lang nadenken (Piet Keizer, Zidane, etc.). Ook een leuke: De 5 beste actrices aller tijden? (1.Katherine Hepburn, 2. Elizabeth Taylor, 3. Romy Schneider, 4.Sofia Loren, 5. Catherine Deneuve). Of heb ik nu per ongeluk de 5 mooiste vrouwen, op het toppunt van hun roem, genoemd? In elk geval: genoeg stof tot discussie. Met lijstjes over muziek heb je in een mum van tijd de vuisten op tafel. Hier enkele van mijn lijstjes.

Mooie songs (uitvoerenden):

1. Like A Rolling Stone (Bob Dylan)

2. Stand By Me (Ben E. King)

3. I’m So Lonesome I Could Cry (Hank Williams, Johnny Cash)

4. Love Hurts (Everly Brothers)

5. Heartbreak Hotel (Elvis)

Meest verschrikkelijke liedjes:

1. Cindarella Rockafella (Esther & Abi Ofarim)

2. Second Hand Rose (Barbra Streissand)

3. Music Was My First Love (John Miles)

4. Bohemian Rhapsody (Queen)

5. This Melody (Julien Clerc)

Mooiste albums:

1. A Man Must Carry On (Jerry Jeff Walker)

2. Red-Headed Stranger (Willie Nelson)

3. Blonde On Blonde (Bob Dylan)

4. Rock & Roll (John Lennon)

5. The Man Comes Around (Johnny Cash)

Favoriete (begeleidings-) band:

1. Jerry Douglas (dobro)

2. Jan Akkerman (gitaar)

3. Nick Lowe(bass)

4. Jim Keltner(drums)

5. Alison Kraus (fiddle), Flaco Jimenez (accordeon)

Zo, ga hier maar eens overheen! Reageren kan via het gastenboek.

Specs, Januari 2008

P.S. ‘Another Evening Of Living Room Music’, mijn tweede theaterconcert in Volendam, zal plaatsvinden op vrijdag 11 april in het Jozef Theater (zie: agenda).

 

 

Heeft u ooit een countrynummer achterstevoren gedraaid? Het houdt dan op met regenen, je hond herrijst uit de dood, je chronische dorst wordt minder (geen tranen meer in je bier) en je slaapt weer in de armen van je teruggekeerde geliefde, in je eigen bed. Liefde geneest!
Ik ben dol op country. Vreugde en verdriet in enkele coupletten en een refrein beschreven. Simpele melodieën in drie- of vierkwartsmaat. Een snikkende tenor, een kreunende bariton of een hemelse sopraan die me, sober begeleid door een bas, (soms) drums, toetsen en (steel)gitaar, in de kleine uurtjes naar peilloze dieptes en grote hoogten voert. Dat lijkt allemaal erg traditioneel. Toch hebben vooral de artiesten die weiger(d)en de platgetreden paden van Nashville te bewandelen en het op hun eigen manier deden, mijn hart gestolen: Hank Williams, Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Jerry Jeff Walker.

Net als aan het begin van de jaren ’70, moet je voor karaktervolle country tegenwoordig niet in ‘Music City USA’ zijn. De meeste muziek uit deze stad is verworden tot een dodelijk saaie eenheidsworst. Zangers en duo’s met grote hoeden op, gekneed door de platenbazen, begeleid door steeds dezelfde band (zo klinkt het tenminste), zijn slechts slappe aftreksels van ‘the real thing’. Vertolkers van goed geproduceerde, keurig gespeelde, slappe popmuziek. Op zijn best klinkend als ongevaarlijke rock ’n roll. Niks aan, dus.

Met de countrymuziek in Nederland is het echter nog veel droeviger gesteld. Country in Nederland speelt zich voornamelijk tijdens jaarlijkse dorpsfeesten, vaak onder pakkende noemers als: “Saaihuizen goes country”. De lokale winkeliers, voor deze ene keer gekleed in spijkerbroek, houthakkersoverhemd en de onvermijdelijke hoed, hebben hun waar uitgestald in kraampjes en de lokale bevolking wandelt wat rond. In de buurt van enige hooibalen is een podium gebouwd waarop een band de muziek uit de bovenstaande alinea kopieert. Echter: in veel gevallen niet half zo goed gespeeld. Het kan echter nog erger. Sommige organisatoren deinzen er niet voor terug een karaoke-act op het podium neer te zetten. Het aanwezige ‘country publiek’ maakt het toch niks uit. Hun is verteld dat het country is en dan zal dat wel zo zijn. Trouwens: het klinkt beschaafd en gezellig en het staat gelukkig niet te hard!

Country in Nederland is beschaafd, gezellig en niet te hard. Kortom: alles wat het niet zou moeten zijn (zie: begin van dit editorial). Country in Nederland bestaat dus eigenlijk niet.

Specs, juli 2007

 

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst! Moge 2007 u brengen wat u ervan hoopt.

Het afgelopen jaar is op muzikaal gebied niet bepaald saai geweest. Om maar eens een paar dingen te noemen: Op 3 maart het jubileumconcert en de release van ‘A Wink At The Moon’. Kort daarna nam Frans Pelk de plaats in van Evert ‘Jash’ Veerman in de Living Room Band en in augustus werd de cd-box ‘One Way Wind’ gereleased, waarop ondergetekende met enkele nummers vertegenwoordigd is (zie: voorgaande editorial).

Ook in 2007 gaat er wat mij betreft een en ander gebeuren.

Op 23 maart ga ik, samen met Frans Pelk (gitaar), Ab Tuyp (accordeon) en Marc Spaans (bas), een theaterconcert geven in het Jozef-theater in mijn woonplaats Volendam (zie: agenda). Het idee hiervoor ontstond na het jubileumconcert. De reacties van het publiek op het akoestische blok dat we die avond speelden, waren zo positief dat ik deze uitdaging met liefde aan durf te gaan. Ook ben ik van plan dit jaar eens serieus werk te gaan maken van het akoestische album dat nu al tijden in mijn hoofd rondspookt. En, last but not least, ga ik komend jaar voor het eerst sinds vele jaren weer eens solo optreden; naast Specs Hildebrand & The Living Room Band – de band klinkt nog steeds als een klok – en Specs & Pelk, nu dus ook gewoon Specs Hildebrand. Kortom, ook in 2007 genoeg te doen.

Hopelijk treffen wij elkaar bij een van de optredens.

Specs
Januari 2007

 

 

De muziek die uit mijn woonplaats Volendam komt, wordt al sinds jaar en dag ‘Palingsound’ genoemd. Een term die in de jaren ’60 bedacht is door dj Willem van Kooten (Joost den Draayer) toen hij een plaat van The Cats – de eerste Volendamse groep die ooit een plaat maakte – aankondigde. The Cats, in het bijzonder zanger Piet Veerman, zouden dan ook de boegbeelden van de palingsound worden en zijn dat tot op de dag van vandaag gebleven. Palingsound zou misschien het beste omschreven kunnen worden als ‘gladde, mooi gezongen popmuziek voor het hele gezin’.

Hoewel mijn muzikale bronnen in de country, de rock & roll en de (rhythme &) blues liggen en ik zelf niet pretendeer het te maken, wordt ook mijn muziek vaak aangeduid als ‘palingsound’. Daar moet ik dan maar mee leven. Dat is overigens geen enkel probleem. Ook omdat op gezette tijden weer blijkt dat er onder het publiek nog steeds warme belangstelling voor de palingsound bestaat. Dat is vooral te danken aan Michel Veerman en Johan Tol. Zij schreven een boek over Volendammer (pop)muziek met als titel ‘One Way Wind’ dat na de release in 1999 met duizenden over de toonbank ging. Gesteund door dit succes startten zij het gelijknamige magazine met daarin interviews met en nieuwtjes over coryfeeën uit de Volendamse muziekscene (www.palingsound.com).

Door hun enthousiasme blijken Michel en Johan echter ook binnen de platenindustrie bij belangrijke mensen potten te kunnen breken. Niet alleen speelden zij een belangrijke rol in het uitbrengen van mijn eigen “A Wink At The Moon’; ook namen zij het initiatief tot het samenstellen van de cd/dvd box ‘One Way Wind’ die op 25 augustus jl. officieel gereleased is. Op ‘One Way Wind’ – een overzicht van hits, minder bekende tracks en oude tv-opnames – ben ik met ‘So Long Ago’ en ‘La Villa Latino’ van de partij. Ook hebben Veerman en Tol hun boek bijgewerkt. Op diezelfde dag is dan ook de hernieuwde versie van ‘One Way Wind, de geschiedenis van de palingsound’ verschenen. Ook in het boek wordt uitgebreid aandacht aan ondergetekende besteed. Ik ben daar trots op.

Wij, Volendammer artiesten, zijn Johan en Michel zo zoetjesaan veel dank verschuldigd. Zij houden de belangstelling voor onze muziek door hun inzet levend.

Heren, ga zo door!

Specs
September 2006

 

 

Wat was het een mooie avond, het jubileumconcert van 3 maart j.l. Iedereen speelde en zong de sterren van de hemel, het geluid was perfect, de zaal was afgeladen en de sfeer fantastisch (zie: recensies en foto’s). Dank voor iedereen die hieraan het zijne (of hare) heeft bijgedragen.

Speciale dank voor Michel Veerman en Johan Tol van het magazine ‘One Way Wind’. Jongens, zonder jullie was ik er niet eens aan begonnen…

Zo, nou weer aan het werk. Veel werk. In de eerste plaats moeten zo veel mogelijk radiostations en rockjournalisten van een cd voorzien worden. Hopelijk gaan de plaatselijke, regionale en landelijke stations “A Wink At The Moon” flink draaien. Maakt niet uit welk nummer. Benieuwd of het album ook aandacht krijgt van de schrijvende pers.

Het “echte werk” vindt deze weken echter plaats in de oefenruimte. Jash heeft, na 11 jaar trouwe dienst, namelijk besloten de Living Room Band te verlaten. Hij wil zijn handen vrij hebben om weer met zijn schip de “Calypso” voor lange tijd de oceaan op te gaan. Het was geweldig met Jash in een band te zitten. Als muzikant en als vriend. Wij wensen hem het allerbeste.

Tot mijn grote genoegen was Frans Pelk onmiddellijk bereid de plaats van Jash in te nemen. Frans is een begaafde gitarist die zijn muzikale sporen reeds lang verdiend heeft in diverse Volendammer bands. Ook heeft hij in het verleden al diverse malen als invaller meegespeeld in de band. Specs Hildebrand & The Living Room Band gaan door, met Frans als nieuwe gitarist. Maar ook tijdens de akoestische optredens zal Frans mij muzikaal bijstaan. “Specs & Jash” zijn vanaf heden dus Specs & Pelk.

Tot ziens!

P.S. Vraag uw platenhandelaar of “A Wink At The Moon” al in de schappen ligt.

Specs.
April 2006

 

 

Specs Hildebrand en Jip Golsteijn leerden elkaar zo’n dertig jaar geleden kennen. De eerste is van geboorte Amsterdammer, maar maakte al snel naam als zanger/gitarist bij de Volendamse country/rockband Jen Rog en korte tijd bij Canyon. De tweede schreef en componeerde talloze nummers met Specs, maar Jip Golsteijn werd vooral bekend als popjournalist voor De Telegraaf.

In 2002 overleed Golsteijn. Samen met Hildebrand had hij 11 albums gemaakt en er lag nog een stapel onafgewerkte nummers. Jaren na het verlies van zijn muzikale bloedbroeder pikte Specs Hildebrand dat repertoire weer op en bracht zijn Living Room Band weer samen. In de studio van Arnold Mühren verschenen ook Piet Veerman (voor een duet op I survived) en Jan Akkerman (gitaar op The devil has come).

En nu ligt het album A wink at the moon in de winkel, 11 nooit eerder opgenomen songs aangevuld met 7 vroegere albumtracks.

De muziek van Hildebrand en Golsteijn is zeer verfrissend, verrassend en vermakelijk. Country en Volendam is altijd al een prettige combinatie geweest, en dit album is daar weer een bewijs van. A wink at the moon is een zeer geslaagd eerbetoon aan Jip Golsteijn. Maar tegelijk een document waarin de klasse van Specs Hildebrand wordt onderstreept.

(Van: internet radiostation Radio Rembrandt, maart 2006)

 

Een gelukkig nieuwjaar voor u allen!

Moge dit jaar u brengen wat u ervan hoopt.

Ikzelf heb reikhalzend uitgekeken naar 2006. Er staat namelijk een en ander te gebeuren.
Na 10(!) jaar komt er weer eens een nieuw album uit en we houden het jubileumconcert ter gelegenheid van ’30 jaar Specs’.

Op 3 maart worden deze 2 gebeurtenissen gecombineerd in het Jozef Theater in Volendam.
Het officiële affiche voor die avond luidt:

Jubileumconcert t.g.v. “30 jaar Specs”
Specs Hildebrand & The Living Room Band & Friends.

Het is alweer een tijd geleden dat Jash, Kees, Hubert en ondergetekende in dit theater gespeeld hebben. Maar we zullen eens wat laten zien en horen: het gebouw zal schudden, het zweet zal langs de muren druipen terwijl de muziek zal klinken als een klok. Jawel! Dat moet zeker lukken met de hulp van onze ‘friends’.Zij zijn immers stuk voor stuk formidabele muzikanten en puike vocalisten zijn.

Wat dacht u van: Jan Akkerman nadere introductie overbodig), Rob Kruisman (saxofonist Gigantjes), Ab Tuyp (toetsenman uit Volendam), Jaap Schilder (Cats) en Berrie Maurer (voormalig bandlid). Piet Veerman, de enige echte, zal de officiële uitreiking doen van ons nieuwe album ‘A Wink At The Moon’.

Het album wordt gereleased door Disky Records en zal niet alleen 11 nieuwe tracks bevatten. Om te onderstrepen dat ik 30 jaar ‘in business’ ben, zijn er 7 bonustracks, afkomstig van eerdere albums, toegevoegd.

Kortom: het belooft een bijzondere avond te worden. Allemaal komen!
De voorverkoop is reeds begonnen. (Zie: agenda).

Tot ziens – Specs
Januari 2006